جا ماندن دل باکی نیست؛
مبادا وا بماند دل...

بسم رب الرفیق... آواز عاشقانه ی ما در گلو شکست... حق با سکوت بود، صدا در گلو شکست... ** قیصر امین پور** سلام به همراهان قدیم و جدید عزیز؛با آرزوی سلامتی و قبولی طاعات و عبادات شما...به قول آقای امین پور بعد از مدت ها دوباره آواز عاشقانه ی ما در گلو شکست و برگشتیم به ملک مجازیمون!وقتی مجال بیشتری برای فکر باشه میل به نوشتن هم در من بیشتر میشه و این شد که تصمیم به راه اندازی مجدد وبلاگ گرفتم.سعی بر اینه که این بار پخته تر عمل کنم و مطالبی که بیشتر قابل تأمل باشند رو برای ش

شما هم حس میکنید؟ نه بوی آش رشته است، نه بوی حلیم، نه... اصلادیگه بوی خاصی نمیاد! داره تموم میشه. ماه رمضون همیشه یه بوی خاصی داره. نه اینکه بخوام بگم عاقا آی عم ملکوتیا نه... جسمی و زمینی هم که بخوای حساب کنی بوی ماه رمضون با بقیه ماه ها خیلی توفیر داره ولی خوب خاصیتشه که بیاد و بره. حرف دل من و خیلیا که حرفاشونو میشنوم حاکی از دلتنگیه اما شعار چرا ؟ روزه و پکیج مخصوصش سختیای مسلمی داره که عقل سلیم میگه: سریعتر خوشحالم کن با یه خدافظی...! خوب خسته شده بس که دستور صادر کرده انبار معده خالی است لطفا تقاضا نفرمایید! ولی از طرفی شب های قدر دلبند ،سحرهای آرامبخش

یادم می آید... روزی خندیدم به کودکی که چه مظلومانه از سایه اش می ترسید! اما ناگاه خنده ام به لبخندی حزن آمیز بدل شد. با خودم گفتم: حق دارد! او از چیزی میترسد که شاید سال ها بعد در کوچه های تنهایی اش مجبور شود با آن قدم بزند... شاید اگر ما هم روزی از سایه مان می ترسیدیم، حالا رفیق تنهایی هایمان نبود، شاید دیگر تنها نبودیم... « Dr. Zizi »

شاید قشنگ نباشه...

ولی یکی از بهترین نوع اومدنا،

سر عقل اومدنه...!

آقای مهربانم: کاش کنار پنجره فولادت، یک لحظه سکوت بود و من بودم و تو... میلادت مبارک عشق جاودانه ی من

سکوت... تنها بشنو... فقط ببین... پسرفت های مغز خاکستری... پیشرفت های قلب سرخ... رقصیدن های بی محابای قلم بر کاغذ... خط خطی های مبهم، پر از خالی... کاش کسی نفهمد مفهوم نامفهوم آواز های خفه ی شبانه را... می خوانی، رد می شوی، درک نمی کنی، پلک می زنی و تمام... کار خوبی میکنی...! Dr.Zizi